എം.എൽ.എമാരുടെയും മന്ത്രിമാരുടെയും ശമ്പളവും പെൻഷനും കൂട്ടാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ ഖജനാവിന് അതൊരു വലിയ ബാധ്യതയാകുന്നില്ലേ? അതിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ജനപ്രതിനിധികളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ പ്രസക്തമല്ലെന്നാണോ?
സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം ഓരോ ദിവസവും കൂടുതൽ ദുരിതപൂർണ്ണമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പെട്രോൾ, ഡീസൽ, പാചകവാതകം, വൈദ്യുതി, വെള്ളം, ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കൾ, ചികിത്സ, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങി ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ മേഖലയിലും ചെലവുകൾ വർധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വരുമാനവും ചെലവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം വർധിക്കുമ്പോൾ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിന് മുന്നോട്ടുപോകാൻ തന്നെ വലിയ പ്രയാസമാണ്.
സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതച്ചെലവ് വർധിക്കുമ്പോൾ അതിനനുസരിച്ച് ശമ്പളം കൂട്ടാൻ ആരുണ്ട്? ചെറുകിട കച്ചവടക്കാരന്റെ വരുമാനം കുറയുമ്പോൾ ആരുണ്ട് അന്വേഷിക്കാൻ? ദിവസക്കൂലിക്കാരന്റെ ജീവിതം പ്രതിസന്ധിയിലാകുമ്പോൾ ആരുണ്ട് കൂടെ നിൽക്കാൻ? വിലക്കയറ്റം കൊണ്ട് ജനങ്ങൾ പൊറുതിമുട്ടുമ്പോൾ അവരുടെ ദുരിതം കാണാൻ ആരുണ്ട്?
സർക്കാർ ജീവനക്കാരുടെ ശമ്പളവും പെൻഷനും വർധിപ്പിക്കുന്ന സമയത്ത് അതിന്റെ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയെക്കുറിച്ച് വലിയ ചർച്ചകൾ നടക്കാറുണ്ട്. സർക്കാർ ഖജനാവിന്റെ സ്ഥിതി, വരുമാനം, ചെലവ്, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നു. അതിൽ തെറ്റില്ല. പൊതുപണം ചെലവഴിക്കുമ്പോൾ സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കം തീർച്ചയായും വേണം.
പക്ഷേ, ജനപ്രതിനിധികളുടെ ശമ്പളവും പെൻഷനും ആനുകൂല്യങ്ങളും വർധിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം വരുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇതേ ഗൗരവത്തിലുള്ള ചർച്ചകൾ ഉണ്ടാകാത്തത്? സ്വന്തം ശമ്പളവും പെൻഷനും വർധിപ്പിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കാൻ ജനപ്രതിനിധികൾക്ക് ഇത്രയും താൽപ്പര്യമുണ്ടാകുമ്പോൾ, സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതനിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്താനുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഇതേ താൽപ്പര്യം കാണിക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?
ഒരു എം.എൽ.എയോ മന്ത്രിയോ പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന് ഇറങ്ങുന്നത് ജനങ്ങളെ സേവിക്കാനാണ്. അധികാരത്തിലെത്തുന്നത് ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനാണ്. ജനങ്ങളുടെ നികുതിപ്പണം കൊണ്ടാണ് സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളും ജനപ്രതിനിധികളുടെ ശമ്പളവും ആനുകൂല്യങ്ങളും നൽകുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ പണം എങ്ങനെ ചെലവഴിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്.
ജനപ്രതിനിധികൾക്ക് മാന്യമായ ശമ്പളം ലഭിക്കരുതെന്നല്ല പറയുന്നത്. ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ട ഒരു പദവിക്ക് അർഹമായ പ്രതിഫലം ലഭിക്കണം. എന്നാൽ അതിന് ഒരു ന്യായവും മാനദണ്ഡവും ഉണ്ടാകണം. രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വരുമാനം, പൊതുജനങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ, സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ എന്നിവയെല്ലാം പരിഗണിച്ചായിരിക്കണം ഇത്തരം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടത്.
ഒരു വശത്ത് സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുടെ പേരിൽ സാധാരണക്കാരന് മേൽ അധിക നികുതികളും വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ ഭാരവും അടിച്ചേൽപ്പിക്കുക. മറുവശത്ത് ജനപ്രതിനിധികളുടെ ശമ്പളവും പെൻഷനും ആനുകൂല്യങ്ങളും വർധിപ്പിക്കുക. ഇതെന്ത് നീതിയാണ്?
ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്തവർ സ്വന്തം ജീവിതസൗകര്യങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മാത്രം ഇത്രയധികം താൽപ്പര്യം കാണിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തിന് തന്നെ അപമാനകരമാണ്.
ഓർക്കണം, അധികാരം എന്നത് ആനുകൂല്യങ്ങൾ അനുഭവിക്കാനുള്ള ഒരു അവകാശമല്ല, മറിച്ച് ജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.